viernes, 20 de agosto de 2010
A mi adolescencia, JB Humet
http://www.jbhumet.com/discos.asp?id=g07
Sabes, hoy me encontrado contigo
entre papeles dormidos
que alguien me devolvió.
Llevas sobre tus dieciséis años
un traje de tus hermanos
y el beso del rubor.
Fuiste lo mas real de mi vida,
mi adolescencia suicida,
yo soy lo que quedó.
Pero eso dejémoslo, ya pasó
y ahora descansa.
Sabes, tus ojos no eran tan verdes,
tarde o temprano se pierden
el brillo y el candor.
Sabes, no me han servido de nada
ni tus raíces cuadradas,
ni aquel despertador.
Nunca te pagaré lo bastante
que te pararas delante
de un viejo trovador.
Pero eso dejémoslo, ya pasó
y ahora descansa.
Sabes, fuiste un patán pendenciero
que se burlaba del miedo
y el miedo no se fue.
Sabes, tu cuerpo no era pecado,
pero no pases cuidado,
luego me lo cobré.
Mira, yo no te culpo de nada,
tu vida estaba marcada,
por eso te maté.
Pero eso dejémoslo, ya pasó
y ahora descansa en paz.
miércoles, 10 de febrero de 2010
Shakespeare's King Lear Quotes
Shakespeare's King Lear Quotes
http://shakespeare.mit.edu/lear/
http://nfs.sparknotes.com/lear/
No fear Shakespeare King Lear
Edición con notas y comentarios
http://larryavisbrown.homestead.com/files/Lear/lear_home.htm
ACT I, Escene ii
EDMUND
This is the excellent foppery of the world, that,
when we are sick in fortune,--often the surfeit
of our own behavior,--we make guilty of our
disasters the sun, the moon, and the stars: as
if we were villains by necessity; fools by
heavenly compulsion; knaves, thieves, and
treachers, by spherical predominance; drunkards,
liars, and adulterers, by an enforced obedience of
planetary influence; and all that we are evil in,
by a divine thrusting on: an admirable evasion
of whoremaster man, to lay his goatish
disposition to the charge of a star! My
father compounded with my mother under the
dragon's tail; and my nativity was under Ursa
major; so that it follows, I am rough and
lecherous. Tut, I should have been that I am,
had the maidenliest star in the firmament
twinkled on my bastardizing.
ACTO I, Escena ii
EDMUNDO
Tan afectada es la vestimenta del mundo, que,
cuando nuestra fortuna enferma, - a menudo el exceso
de nuestra propia conducta, - hacemos culpables de nuestros
desastres al sol, la luna y las estrellas: como
si fuéramos villanos por necesidad, idiotas por
coacción celestial; bribones, ladrones, y
traidores, por el predominio de las esferas, borrachos,
mentirosos, adúlteros por forzada obediencia
a la influencia planetaria, y todo en lo que somos viciosos,
por divina imposición: ¡una evasión admirable
del hombre putero, echarle el cargo
de su lujuriosa disposición a una estrella! Mi
padre se combinó con mi madre bajo la
la cola de dragón, y mi nacimiento fue bajo la Osa
Mayor, de lo cual resulta que soy rudo y
lascivo. Vamos, que debería haber sido lo que soy,
si la más virginal estrella del firmamento
hubiese alumbrado la concepción de un bastardo como yo.
EDGAR
[Aside] And worse I may be yet: the worst is not
So long as we can say 'This is the worst.'
lunes, 13 de julio de 2009
Melina Mercouri
http://www.allthelyrics.com/forum/greek-lyrics-translation/17484-piraeus-children.html#post248773
written and composed by Manos Hadjidakis
The very song, Manos Hadjidakis won an Oscar for, in 1961.
From the film by Jules Dassin "Never On Sunday", starring Melina Mercouri.
The film went on to become a Broadway Musical, entitled "Illya Darling".
Τα παιδιά του Πειραιά
/ Ta pedia tou Pirea
Piraeus children
Aπ' το παράθυρό μου στέλνω
/ ap' to parathiro mou stelno
from my window, I send off
ένα, δύο και τρία και τέσσερα φιλιά
/ ena, dio ke tria ke tessera filia
one, two and three and four kisses
που φτάνουν στο λιμάνι
/ pou ftanoun sto limani
that reach the harbour
ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά
/ ena ke dio ke tria ke tessera poulia
(as though) one and two and three and four birds
Πώς ήθελα να είχα
/ pos ithela na iha
how I wished I had
ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά
/ ena ke dio ke tria ke tessera pedia
one and two and three and four children
που σαν θα μεγαλώσουν όλα
/ pou san tha megalosoun ola
once they would all grow up
να γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά
/ tha yinoun leventes ya hari tou Pirea
to become "dashing" lads, for Piraeus's sake
Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
/ oso ki an psaxo, den vrisko allo limani
no matter how I search, I cannot find another harbour
τρελή να μ' έχει κάνει, όσο τον Πειραιά
/ treli na m' ehi kani, oso ton Pirea
to make me "wild" over, as much as the Piraeus
που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ' αραδιάζει
/ pou otan vradiazi, tragoudia m' aradiazi
where, as soon as night falls, (it) pours out "songs" for me
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά
/ ke tis penies tou alazi, yemizi apo pedia
and its "pen-sketches" changes, gets filled up with children
Aπό την πόρτα μου σαν βγω
/ apo tin porta mou san vgo
as soon as I walk out my door
δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ
/ den iparhi kanis pou na min ton agapo
there's noone I would not "love"
και σαν το βράδυ κοιμηθώ
/ ke san to vradi kimitho
and as I go to sleep at night
ξέρω πως, ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ
/ xero pos, xero pos tha ton onirefto
I know that, I know that I will be dreaming of him (/her)
Πετράδια βάζω στο λαιμό
/ petradia vazo sto lemo
gems, on the neck I set
και μια χάντρα φυλακτό
/ ke mia hantra filakto
and a bead (as a) charm
γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω
/ yati ta vradia kartero, sto limani san vgo
for at night I await, as I go out to the harbour
κάποιον άγνωστο να βρω
/ kapion agnosto na vro
a certain "stranger" to find
Όσο κι αν ψάξω ...
/ oso ki an psaxo ...
no matter how I search ...
domingo, 21 de junio de 2009
Kotsiras Se Thymamai
Σε θυμάμαι
Se thimame
Απόψε βγήκε η σελήνη
Appose vgike I selini
στους δρόμους σαν τρελή κι εκείνη
stous dromous san treli ki ekini
και με δυο μάτια δακρυσμένα
ke me dio matia dakrismena
μου είπε πως δεν τη ρωτάς ποτέ για μένα
mou ipe pos den ti rotas pote gia mena
Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
Tha ‘thela na ‘ksera pou na ‘se
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
ki an ehis kati na thimase
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
ke psithirizo mes’ to krio
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο
tosi agapi den telioni m’ ena antio
Σε θυμάμαι πάντα σε θυμάμαι
Se thimame panta se thimame
πλάι σου δε θα΄μια
plai sou de tha ‘mai
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς
omos sto mialo mou tha girnas
Σε θυμάμαι πάντα σε θυμάμαι
Se thimame panta se thimame
Θεέ μου πώς φοβάμαι
Thee mou pos fovame
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς
mipos me ta hronia me ksehnas
Δε λέει η νύχτα να χαράξει
De lei I nihta na haraksi
μα η καρδιά μου θα σε ψάξει
ma I kardia mou tha se psaksi
μεσ΄του μυαλού μου τις κρυψώνες
mes’ tou mialou mou tis kripsones
εκεί που ζούνε οι αγάπες στους αιώνες
eki pou zoune I agapes stous eones
Σε θυμάμαι πάντα σε θυμάμαι
Se thimame panta se thimame
πλάι σου δε θα΄μια
plai sou de tha ‘mai
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς
omos sto mialo mou tha girnas
Σε θυμάμαι πάντα σε θυμάμαι
Se thimame panta se thimame
Θεέ μου πώς φοβάμαι
Thee mou pos fovame
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς
mipos me ta hronia me ksehnas
Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
Tha ‘thela na ‘ksera pou na ‘sai
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
ki an ehis kati na thimase
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
ke psithirizo mes’ to krio
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο
tosi agapi den telioni m’ ena antio
sábado, 30 de mayo de 2009
Mario Benedetti NOCIÓN DE PATRIA
(Paso de los Toros, Departamento de Tacuarembó,
Uruguay, 14 de septiembre del 1920 - Montevideo 2009)
http://www.literatura.us/benedetti/patria.html
Noción de patria
(1962-1963)
Además una cosa:
Yo no tengo ningún inconveniente
En meterme en camisa de once varas...
Nicanor Parra
NOCIÓN DE PATRIA
Cuando resido en este país que no sueña
cuando vivo en esta ciudad sin párpados
donde sin embargo mi mujer me entiende
y ha quedado mi infancia y envejecen mis padres
y llamo a mis amigos de vereda a vereda
y puedo ver los árboles desde mi ventana
olvidados y torpes a las tres de la tarde
siento que algo me cerca y me oprime
como si una sombra espesa y decisiva
descendiera sobre mí y sobre nosotros
para encubrir a ese alguien que siempre afloja
el viejo detonador de la esperanza.
Cuando vivo en esta ciudad sin lágrimas
que se ha vuelto egoísta de puro generosa
que ha perdido su ánimo sin haberlo gastado
pienso que al fin ha llegado el momento
de decir adiós a algunas presunciones
de alejarse tal vez y hablar otros idiomas
donde la indiferencia sea una palabra obscena.
Confieso que otras veces me he escapado.
Diré ante todo que me asomé al Arno
que hallé en las librerías de Charing Cross
cierto Byron firmado por el vicario Bull
en una navidad de hace setenta años.
Desfilé entre los borrachos de Bowery
y entre los Brueghel de la Pinacoteca
comprobé cómo puede trastornarse
el equipo sonoro del Chateau de Langeais
explicando medallas e incensarios
cuando en verdad había sólo armaduras.
Sudé en Dakar por solidaridad
vi turbas galopando hasta la Monna Lisa
y huyendo sin mirar a Botticelli
vi curas madrileños abordando a rameras
y en casa de Rembrandt turistas de Dallas
que preguntaban por el comedor
suecos amontonados en dos metros de sol
y en Copenhague la embajada rusa
y la embajada norteamericana
separadas por un lindo cementerio.
Vi el cadáver de Lídice cubierto por la nieve
y el carnaval de Río cubierto por la samba
y en Tuskegee el rabioso optimismo de los negros
probé en Santiago el caldillo de congrio
y recibí el Año Nuevo en Times Square
sacándome cornetas del oído.
Vi a Ingrid Bergman correr por la Rue Blanche
y salvando las obvias diferencias
vi a Adenauer entre débiles aplausos vieneses
vi a Kruschev saliendo de Pennsylvania Station
y salvando otra vez las diferencias
vi un toro de pacífico abolengo
que no quería matar a su torero.
Vi a Henry Miller lejos de sus trópicos
con una insolación mediterránea
y me saqué una foto en casa de Jan Neruda
dormí escuchando a Wagner en Florencia
y oyendo a un suizo entre Ginebra y Tarascón
vi a gordas y humildes artesanas de Pomaire
y a tres monjitas jóvenes en el Carnegie Hall
marcando el jazz con negros zapatones
vi a las mujeres más lindas del planeta
caminando sin mí por la Vía Nazionale.
Miré
admiré
traté de comprender
creo que en buena parte he comprendido
y es estupendo
todo es estupendo
sólo allá lejos puede uno saberlo
y es una linda vacación
es un rapto de imágenes
es un alegre diccionario
es una fácil recorrida
es un alivio.
Pero ahora no me quedan más excusas
porque se vuelve aquí
siempre se vuelve.
La nostalgia se escurre de los libros
se introduce debajo de la piel
y esta ciudad sin párpados
este país que nunca sueña
de pronto se convierte en el único sitio
donde el aire es mi aire
y la culpa es mi culpa
y en mi cama hay un pozo que es mi pozo
y cuando extiendo el brazo estoy seguro
de la pared que toco o del vacío
y cuando miro el cielo
veo acá mis nubes y allí mi Cruz del Sur
mi alrededor son los ojos de todos
y no me siento al margen
ahora ya sé que no me siento al margen.
Quizá mi única noción de patria
sea esta urgencia de decir Nosotros
quizá mi única noción de patria
sea este regreso al propio desconcierto.
Selección de poemas de Mario Benedetti
http://www.sololiteratura.com/ben/obraenverso.html
viernes, 27 de febrero de 2009
Gabriel Celaya LA POESÍA ES UN ARMA CARGADA DE FUTURO
LA POESÍA ES UN ARMA CARGADA DE FUTURO de Cantos íberos (1955)
http://www.poesi.as/gcel5500.htm
Musicada y cantada por Paco Ibáñez y Serrat
http://www.youtube.com/watch?v=bKnEaCweikg&feature=PlayList&p=8DBDCAEFDA212A4A&playnext=1&index=11
http://www.youtube.com/watch?v=laWOBCnAwFM
http://www.youtube.com/watch?v=iBNf7qPC4ko
Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.
Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.
Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.
Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.
Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.
No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.
Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.
Gabriel Celaya
lunes, 9 de febrero de 2009
Caetano Veloso en youtube
Você é linda
http://www.youtube.com/watch?v=jpR0E8LMftc
http://www.youtube.com/watch?v=W6H_4YAF4zI&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=3tcY9rE_Cjs&feature=related